Konu:

Türkiye'nin güneydoğu şehri Şanlıurfa'nın köylerinde erkekler, senelerdir çalışmak için Almanya’ya giderler. Geride yıllarca dönmeyen eşlerine kavuşabilmek çabalayan kadınlar ve onların çocukları kalmıştır.

2008'de uygulamaya koyduğu yeni "Göç Yasası" gereği Alman Hükümeti herhangi bir yabancıyı vatandaşlığa kabul etmek için "Temel Almanca Bilgisi" şart koştuğundaysa, kocalarına kavuşmak isteyen kadınların önüne büyük bir engel çıkmış olur.

Böylece köylerdeki pek çok nişanlı genç kız ve evli kadın, çocuklarıyla birlikte köy okulunun sınıflarını doldurur. İki buçuk ay boyunca Almanca kursuna devam edecekler, en sonunda sertifikalarını alıp büyük şehirlerdeki konsolosluklarda dil sınavına gireceklerdir.

Ancak "Emine" gibileri henüz okuma yazma bile bilmez, "Zehra" gibileri Kürtçe'den başka bir dil konuşamaz; "Sevim" gibileri çocuklarını evde yalnız bırakamaz, "Fidan" gibilerinin kursa dahi gitmesine izin verilmez, "Esma" gibilerinin yola çıkıp kursa gelecek parası,"Ayşe" gibilerinin de cesareti ve umudu yoktur...

Kadınların yaşları ve yüzleri farklı ancak dertleri ortaktır. Geleneklerin içine sıkıştırılmış, baskıcı bir toplumun "sessiz" kadınları; her şeye rağmen "yeni bir dil" öğrenmeye başlamışlardır.

Kursta öğrendikleri Almanca, bu tuhaf ve komik haliyle onlara hangi kapıları açacaktır bilinmez ama; bu sınıftaki bütün hikayeler "kadınların söyledikleri/öğrendikleri her şey..." yabancı bir dilin değil, kadınların hiç söylemedikleri ve hiç duymadıkları bir cümlenin duvarlarına çarparak yankılanır; "Seni Seviyorum"...